Filip Neri urodził się we Florencji w roku 1515. Od najmłodszych lat odznaczał się wielką pobożnością, posłuszeństwem, pilnością, głęboką wiarą i gorliwością religijną. Gdy pożar zniszczył prawie cały majątek ojca oddano Filipa do krewnego, który był kupcem w St. Germano. Ten przyrzekł mu, że uczyni go spadkobiercą całego swego majątku jeżeli wyuczy się kupiectwa. Ale „dobry Filip” nie chciał być kupcem, ani bogatym, lecz chciał być świętym. Uciekł z domu i udał się na osobność w góry, by tam rozpamiętywać Mękę Pańską. Postanowił oddać się zupełnie na służbę Bożą. Udał się do Rzymu gdzie z odznaczeniem zakończył kształcenie z teologii i filozofii. Miasto było w dużym stopniu zniszczone po najazdach wojsk cesarza Karola V. Posiadał niezwykły dar obcowania z ludźmi. Potrafił się do każdego dostosować i każdego ku sobie słodyczą charakteru. Dużo czasu poświęcał biednym i chorym oraz głoszeniu słowa Bożego na ulicach miasta.

Najpiękniejszym pomnikiem, jego miłości do bliźniego jest Bractwo Trójcy Świętej założone w 1548 roku. Ma ono na celu opiekę nad przybywającymi do Rzymu pielgrzymami i chorymi.

W wieku 36 lat Filip przyjął święcenia kapłańskie. Przy kościele św. Hieronima od Miłosierdzia, przy którym zamieszkał, zgromadził księży świeckich, z których w 1552 roku wyłoniło się nowe zgromadzenie zakonne- Oratorium, nazwane wkrótce od jego imienia Filipinami. Członkowie nie składali ślubów, a swą działalność duszpasterską i misyjną prowadzili różnorodnymi metodami, np. poprzez zabawy z dziećmi, które potem bez przymusu, ochotniej przyprowadzali do kościoła.

Członkowie Oratorium, choć nie składali ślubów, żyli we wspólnocie, prowadząc różnorodną działalność ewangelizacyjną.

W życiu Filipa nie brakowało chwil prześladowania. Sam kardynał wytykał mu obraźliwymi słowami, że chodzi nowymi drogami, że powołał do życia nową sektę, że rozsadzają go ambicje i pycha, że robi z siebie wielkiego człowieka. Zakazano mu odprawiać Mszę świętą, głosić kazań i słuchać spowiedzi. W tym mrocznym czasie Filip zachowywał swój wewnętrzny spokój i już na początku prześladowań powiedział:” Bóg chce uczynić mnie pokornym i cierpliwym. Wiedzcie, że prześladowania ustaną, gdy tylko przyniosą owoce, jakich Bóg pragnie.” Tak też się stało. Wkrótce nastąpiło cofnięcie niesłusznych oskarżeń. Filip zostaje doradcą papieży (m.in. Grzegorza XIV i Klemensa VIII). Po soborze Trydenckim stał się apostołem Rzymu odbudowując w nim życie i praktyki religijne. Filip Neri zmarł w 1595 roku. Beatyfikował Go w 1610 roku papież Paweł VI. Zaledwie 12 lat potem miała miejsce kanonizacja, której dokonał papież Grzegorz XV.

Oto kilka rad Świętego Filipa skierowanych do młodych:

1) Szczęśliwi jesteście wy, młodzi, macie bowiem czas, aby czynić dobro.
2) Nie czas spać, Niebo, bowiem nie zostało stworzone dla leni.
3) Bądźcie posłuszni i poddani swoim przełożonym, posłuszeństwo bowiem jest najkrótszą drogą do osiągnięcia doskonałości.
4) Nie wyśmiewajcie się z naturalnych ułomności drugiego człowieka, jeżeli chcecie zachować miłość bliźniego.
5) Bądźcie skromni, miejcie niskie mniemanie o sobie, to jest bowiem prawdziwą ochroną czystości i pokory.
6) Kto dobrowolnie naraża się na okazję, mówiąc „Nie upadnę” ten jest bardzo bliski upadku.
7) Człowiek bez modlitwy jest jak zwierze bez rozumu.
8) Przy spowiedź najpierw wyznawajcie grzechy najcięższe, aby szatan nie skusił was do zatajenia ich na końcu.
9) Błagajcie nieustannie Boga, aby udzielił wam wytrwałości.
10) Troszczcie się o to, abyście zawsze przed oczyma mieli obecnego Boga; nigdy się nie usprawiedliwiajcie, gdy jesteście karceni, i strzeżcie się przed mówieniem czegokolwiek na swoją własną pochwałę, nawet dla żartu.
11) Kto szuka odpoczynku poza Stwórcą, nie znajdzie go przenigdy.
12) Synowie, często czytajcie życiorysy świętych, słuchajcie słowa Bożego, często się módlcie i spełniajcie inne praktyki pobożności, ponieważ to bardzo podoba się Bogu.